From Sterwiki

Debiteurenrisico is het risico dat een debiteur niet aan zijn verplichtingen kan of wil voldoen.

Dit risico ontstaat reeds als een winkelier zijn goederen levert en niet op
contante betaling staat, doch zijn koper krediet verschaft. Eerst na
ontvangst van betaling van zijn factuur verdwijnt dat risico.

Debiteurenrisico is in de handel een risico dat de bedrijfvoering
aanmerkelijk kan beïnvloeden: tenzij een ondernemer zijn goederen met
een forse winstmarge kan verkopen, zal voor elke onbetaald gebleven rekening
een fors bedrag aan wel betaalde rekeningen moeten staan.

Behalve door zoveel mogelijk op contante betaling te staan, en daarmee het
debiteurenrisico uit te sluiten, kan een leverancier op diverse manieren
proberen zijn debiteurenrisico te beperken. Hij kan trachten zich een beeld
te vormen van de kredietwaardigheid van zijn afnemers, bijvoorbeeld door
informatie in te winnen bij daarin gespecialiseerde bureau's of bij
branche-organisaties. Een Nederlands voorbeeld van dit laatste is het
Bureau Krediet Registratie (BKR) in Tiel, dat aan het bankwezen informatie
verschaft over het betalingsgedrag van debiteuren (met name mensen die
geldleningen zijn aangegaan). Een andere methode is, zekerheid te vragen in
de vorm van bijvoorbeeld een bankgarantie: indien de afnemer niet betaalt, is
de bank gehouden om de rekening te voldoen.

Een structurele methode is het gebruik maken van kredietverzekeraars of factoring-bedrijven zoals Atradius en Graydon.

Een derde methode is dat de omstandigheid dat een zeker deel van de totale
omzet onbetaald blijft 'voor lief te nemen' doch te trachten dit te
compenseren uit ofwel een hogere omzet, ofwel uit andere middelen.
Postorderbedrijven (en andere kredietverschaffers in de retail-sector) plegen
voor het leveren op afbetaling een rente te bedingen waarin vermoedelijk een
opslag voor een zekere hoeveelheid wanbetaling is opgenomen.

Voor ondernemers is debiteurenrisico in veel gevallen een onontkoombaar iets,
dat uiteraard wel in omvang dient te worden beperkt. Het hebben van een
vordering op een derde 'hoort er bij', doch dient overzienbaar te blijven, en
dient na zo kort mogelijke tijd te verdwijnen, door de betaling van de
rekening.

Beleggingen

Voor beleggers (met name beleggers in obligaties en vergelijkbare
instrumenten) heeft het debiteurensrisico een iets ander karakter. Het is de
bedoeling van die belegger om een vordering te houden, en daarover rente te
krijgen. Zijn debiteurenrisico is daarmee, gedurende de looptijd van de
lening, permanent. En die looptijd kan behoorlijk lang zijn: obligaties
hebben looptijden tot soms 30 jaar. (Het gros heeft echter een looptijd tot
10 jaar.)

Dat brengt met zich mee dat zijn beoordeling van het debiteurenrisico op een
andere wijze moet plaatsvinden. De bevinding dat de XYZ Bank bij een
handelsinformatiebureau bekend staat als een correcte betaler (want alle
leveranties van zaken als kantoorartikelen worden binnen de vervaltermijn
betaald), is niet erg relevant voor het antwoord op de vraag of de XYZ Bank
over 10 jaar in staat zal zijn om zijn alsdan vervallende obligatie terug te
betalen. Voor de belegger die overweegt om een 10-jarige obligatie ten laste
van de XYZ Bank te kopen is een positief antwoord (binnen de grenzen van het
haalbare) echter van groot belang.
Hiervoor wordt vaak gebruik gemaakt van obligatieratings.

Categorie:beleggen